خطبه ی امام حسین(ع) در صبح عاشورا

امام پیش آمد تا روبروی آن مردم ایستاد و نگاهی به صفوف سیل آسای ایشان و ابن سعد- که در میان بزرگان کوفه ایستاده بود- نظر افکند و فرمود: « سپاس آن خدایی را که دنیا را آفرید و آن را منزل فنا و نیستی قرار داد که پیوسته اهل خود را از حالی به حال دیگر درآورد. فریب خورده کسی است که فریب دنیا را خورد و بدبخت کسی است که دنیا گمراهش کرد. پس فریب دنیا نخورید که دنیا امیدواران خود را ناامید و آزمندان خود را محروم میکند. می بینم بر امری آهنگ گماشته اید که با آن خدا را بر خود خشمگین سازید و توجه کریمانه ی او را از خود بازدارید و عذاب او را بر خود فرود آورید و رحمت او را از خود دور کنید. پروردگار ما چه خوب پروردگاری است؛ و شما چه بد بندگانی هستید که به اطاعت خدا اقرار کرده و به پیامبرش محمد(ص) ایمان آوردید آنگاه به فرزندان او هجوم آورده اید تا ایشان را بکشید؛ راستی که شیطان بر شما چیره گشته و خدای بزرگوار را از یادتان برده است. پس هلاکت بر شما و بر آهنگ شما ؛ حقا که ما از آن خداییم و به سوی او باز آییم. اینان مردمی اند که بعد از ایمانشان کافر شدند. پس دور باد گروه ستمکاران».

عمر سعد به اطرافیان خود گفت: او فرزند علی(ع) است،چنانچه با شما یک روز اینگونه باشد از توان باز نمی ماند پس (او را ننهید و) با ایشان سخن گویید؛ شمر پیش آمد و گفت: ای حسین! اینها چیست که میگویی چیزی بگو که بفهمیم. امام فرمود: میگویم:« از خدا بترسید و دست خود را به خون من نیالایید که کشتن من و هتک حرمتم بر شما روا نیست. من فرزند دختر پیامبر شمایم و جده ام خدیجه همسر پیامبر شماست. گویا فرموده ی پیامبرتان محمد(ص) را شنیده باشید که : حسن(ع) و حسین(ع) دو سرور جوانان بهشتند».

امام حسین (ع) روز سه شنبه سوم شعبان سال سوم هجری به دنیا آمد و 53 سال و 5 ماه زیست و روز جمعه دهم محرم سال 61 به شهادت رسید.

عمر شریف آن حضرت ، دوره های مختلفی داشت که هرکدام از دوره ها از ویژگیهایی برخوردار بود.

هفت سال ، با رسول خدا (ص) زیست.

و سی سال در دوره ی امیرالمؤمنین(ع) و ده سال در دوره ی برادرش امام حسن(ع) و مدت امامت آن حضرت ده سال و چند ماه بود.

----------------

روایت شده که: شخصی خدمت امام حسین(ع) رسید و عرض کرد: من مردی گنهکارم و در برابر گناه تاب نمی آورم، نصیحتم فرما.

فرمود: پنج کار را انجام ده ، آنگاه هر چه خواهی گناه کن،

اول: روزی خدا را مخور و هر چه خواهی گناه کن.

دوم: از قلمرو فرماندهی خدا بیرون شو و هر چه میخواهی گناه کن.

سوم: به جایی درآ که خدا تو را نبیند و هر چه خواهی گناه کن.

چهارم: هرگاه فرشته ی مرگ آمد تا جان تو را گیرد او را از خود بران و هر چه خواهی گناه کن.

پنجم: هرگاه مالک دوزخ تو را در آتش افکند، در آتش مرو و هر چه خواهی گناه کن.

محرم ...

سلام بر تو اى ابا عبد اللَّه؛ سلام بر تو اى فرزند رسول خدا؛ سلام بر تو اى فرزند امير المؤمنين و اى فرزند سيّد اوصيا؛ سلام بر تو اى فرزند فاطمه زهرا سيّده زنان اهل عالم؛ سلام بر تو اى كسى كه از خون پاك تو و پدر بزرگوارت خدا انتقام مى‏كشد؛ و از ظلم و ستم وارد بر تو دادخواهى مى‏كند. سلام بر تو و بر ارواح پاكى كه در حرم مطهرت با تو مدفون شدند. بر جميع شما تا ابد از من درود و تحيت و سلام خدا باد. تا دليل و نهار در جهان بر قرار است. 

سلام بر حضرت حسين و بر حضرت على بن الحسين و بر فرزندان حسين و بر اصحاب حسين

جمع آوری شده از سایت پرشین وی

هر چه دل تنگت میخواهد بگو....

دوستانی که حرفهای نگفته ای دارند میتونند با هیچ گونه استرس مشکلاتشون رو از ته دلشون مطرح کنند....شاید بتونیم با همدردی از یکدیگر دردهای خودمون رو فراموش کنیم...

شاید بتونیم...

-------------------------------------------------------

 اینم از وبسایت صحیفه ی سجادیه

http://sahife.alirezaweb.com

عید غدیر خم

ولایت مولای متقیان حضرت امام علی (ع)

و

آغاز امامت

بر همه ی شیعیان مبارک باد.

از امام" على بن الحسين ع" از پيامبر اكرم ص چنين نقل شده است كه فرمود: كسى كه چهار آيه از آغاز سوره بقره و آية الكرسى و دو آيه بعد از آن و سه آيه از آخر آن را بخواند هرگز در جان و مال خود ناخوش‏آيندى نخواهد ديد، و شيطان به او نزديك نمى‏شود، و قرآن را فراموش نخواهد كرد.

ولادت دهمین پیشوای شیعیان امام هادی (ع)

 بر همه ی شیعیان آن حضرت مبارک باد

عید  قربان بر همه ی مسلمین مبارک باد

مقدمه:

روز عرفه از ايام باشكوه و عظيم است. روزي است كه در‌هاي آسمان را براي پذيرش تضرع‌هاي عاشقانه‌ بندگان ذات اقدس اله مي‌گشايند و باز هم آن فاعل بالعشق خواهان بازگشت اشرف مخلوقاتش به بارگاه امن‌اش است . آري باز هم فرصت براي بازگشت انسان به اصل و جايگاه اعلي اوليه‌اش را فراهم مي‌كنند، چقدر بزرگوارند و بزرگوارانه رفتار مي‌كنند. چقدر ظلم كرديم! چقدر ناديده گرفتيم آن همه رحمت را! ولي باز هم مي‌خوانندمان، دعوتمان مي‌كنند و مي‌خواهند همچو شب قدر به ارزش و منزلت خود نائل شويم. آري روز عرفه، روزي است كه حق تعالي بندگان خويش را به عبادت و اطاعت خود دعوت كرده و از آن سوي سفره جود خود را براي آنها گسترانيده است.

شيطان را در اين روز در غل و زنجير مي‌كشد و باز هم زمينه پيروزي انسان را بر نفس فراهم مي‌كند. امام صادق (ع) فرموده‌اند: اگر شخص گناه‌كاري نتواند در شب‌هاي قدر خود از قدر و منزلت خود به نحو احسنت استفاده كند و بهره گيرد، مي‌تواند در اين روز از امتيازات برخورداري از رحمت الهي برخوردار شود.1

وجه تسميه روز عرفه:

1. آورده‌اند كه: زماني‌كه جبرييل مناسك حج ابراهيمي را به ابراهيم خليل‌الله مي‌آموخت، چون به عرفه رسيد به او گفت: (عرفت) و او پاسخ بلي را داد - لذا به اين نام خوانده شد.

2.  همچنين آورده‌اند كه: مردم از اين جايگاه به گناه خود اعتراف مي‌كنند و بعضي آن را از جهت تحمل و صبر و رنجي مي‌دانند كه براي رسيدن به آن بايد متحمل شوند، چرا كه يكي از معاني «عرف» صبر و شكيبايي است.2

3.  همچنين در روايتي آمده كه آدم و حوا پس از هبوط از بهشت و آمدن به كره خاكي در اين سرزمين يكديگر را يافتند و به همين دليل عرفات و اين روز عرفه نام گرفته است.3

پيشينه‌ وقوف در عرفات:

عرفات جمع عرفه به معناي شناخت است و از آنجا كه آن‌جا وادي شناخت و معرفت خدا و نفس و خود است، عرفات نام گرفته.

الف) حضرت آدم و عرفات:

«فتلقي آدم من و به كلمات فتاب عليه انه هو التواب الرحيم»

-  آدم از پروردگارش كلماتي دريافت داشت و با آن به سوي خدا بازگشت و خدا توبه‌ او را پذيرفت؛ چرا كه او توبه پذير است. طبق روايت اما صادق (ع)، آدم پس از خروج از جوار خدا و فرود به دنيا چهل روز هر بامداد بر فراز كوه صفا با چشم گريان در حال سجود بود، جبرييل برآدم فرود آمد پرسيد: چرا گريه مي‌كني؟ گفت: چرا گريه نكنم در حالي كه خداوند مرا از جوار و بارگاهش بيرون راند و در دنيا فرود آورد.

جبرييل گفت: اي آدم، به درگاه خدا توبه كن و به سوي او بازگرد آدم گفت چگونه توبه كنم؟ جبرييل او را در روز 8 ذي‌حجه به مني برد، آدم شب را در آنجا ماند و صبح با جبرييل به عرفات رفت. پس از نماز عصر آدم را به وقوف در عرفات واداشت و كلماتي را كه از پروردگار دريافت كرده بود به وي تعليم داد. بگو اي آدم:

سبحانك اللهم و بحمدك لااله‌الاانت عملت سوء و ظلمت نفسي و اعترفت بذنوبي اغفرلي انك انت الغغور الرحيم.

آدم تا هنگام غروب آفتاب همچنان دستش به آسمان بلند بود و با تضرع اشك مي‌ريخت، وقتي كه آفتاب غروب كرد، همراه جبرييل روانه مشعر شد و شب در آنجا وقوف كرد و صبح‌گاهان با كلماتي به دعا پرداخت و به درگاه خدا توبه كرد و خدا توبه او را پذيرفت چرا كه او توبه‌پذير است.

همين مطلب را شيخ صدوق در كتاب «امالي» در روايتي از امام حسن (ع) نقل مي‌كند كه آن حضرت فرموده است: شخصي يهودي خدمت رسول خدا آمد، او از افراد داناي يهود بود از پيامبر سؤالاتي نمود، يكي از سؤالاتش به اين قرار بود، چرا خداوند به بندگانش امر نمود تا بعدازظهر در صحراي عرفات وقوف نماينده پيامبر اكرم(صلي‌الله‌عليه‌و اله) فرمودند: ساعتي است كه حضرت آدم (ع) در آن ساعت مرتكب معصيت (گناه اولي) شد و خداوند بر امت من واجب نمود تا در بهترين مكان‌ها وقوف نمايند و نزد او تضرع و دعا نمايند تا بهشت را مجدداً در اختيار آنها نهد و آن ساعتي كه مردم از عرفه مي‌روند يعني مغرب،‌ ساعتي است كه حضرت آدم (ع) در آن ساعت از خداوند خويش سخناني را فرا گرفت و خداوند با رحمت خود بر او بازگشت و توبه را پذيرفت (چرا كه توبه‌پذير و مهربان) است.

و ايشان فرمودند: به خدا قسم كه براي آسمان‌ها دري است از رحمت و توبه و حاجات، احسان و كرم و بخشش و تمام كساني كه در عرفات اجتماع مي‌كنند شايسته‌ اين صفات هستند.

زماني‌ كه آنها مي‌خواهند از صحراي عرفه خارج شوند خداوند ملائكه‌اش را گواه مي‌گيرد كه همه آنان را از آتش جهنم نجات دادم و بهشت را بر آنان واجب گرداندم.

ب) حضرت ابراهيم در عرفات:

در صحراي عرفات جبرييل پيك وحي الهي، مناسك حج را به ابراهيم(ع) آموخت و ابراهيم(ع) هر يك از مراحل آن را با خلوص و عابدانه برپا داشت و نداي عرفت را در آن سرزمين سر داد.

ج) صحراي عرفات همايش شناخت و خودسازي سرور شهيدان عالم حسين‌بن علي (ع):

امام حسين (ع) در بعدازظهر روز عرفه همراه با فرزندان و ياران خود در صحراي عرفات وقوف كرد. وي در آنجا بزرگترين همايش خودسازي و شناخت را در قالب ژرف‌ترين كلمات به ظهور رسانيد.

سخناني كه از اعماق وجودش نشأت مي‌گرفت آن‌چنان والاست كه آدمي را به تفكر وا مي‌دارد، برخي از موضوعات آن به شرح زير است:

1- ايشان دعاي خود را با ستايش خداوند آغاز مي‌كند، ستايشي زيبا و يكتا.

«ستايش خداوندي را سزاست كه چيزي قضايش را دور نمي‌سازد و از اعطا و بخشش او جلوگيري نمي‌كند و هيچ آفريننده‌اي آفرينش او را ندارد و او سخاوتمندي بي‌انتهاست»

2- بيان گوشه‌اي از نعمت‌هاي بي‌پايان خداوند كه انسان را درتمام مراحل رشد تكامل دربر گرفته و ياد از مهر مادر و مواظبت و پرستاري آنان را از الطاف خداوند مي‌‌شمرد.

3- به شكر نعمت‌هاي الهي اشاره مي‌كند و خود را از اداي يك شكر نيز عاجز مي‌داند.

4- استغفار و انابه عاجزانه به درگاه خداوند و طلب مغفرت از بارگاه حق تعالي.

هر فرازي از اين دعا دريچه‌اي از عشق و نور و محبت و توحيد را در دل انسان مي‌گشايد. ايشان با اين دعا در صدد است انسان و خدا را بشناساند و نزديكي آن دو را به هم نمايان كند. اين نيايش منطقي‌ترين رابطه خدا با انسان را توضيح مي‌دهد. ايشان با همه وجود حضور خداوند و احاطه و اشراف او به همه ذرات هستي و نفوذ علم و قدرت و حيات او را به تك‌تك ذرات و موجودات عالم مشاهده مي‌نمايد و آن چه را مي‌بيند بر زبان مي‌راند.

5- فراگيري راه تعليم و تربيت از خدا

6- شناخت و درخواست بهترين مسألت‌ها.

7- تعليم مفاهيم و ادبيات قرآن.

و...

حال به شرح بخشي از دعاي عرفه با بيان زيباي دكتر شريعتي مي‌پردازيم:

خداي من!

خواندمت پاسخم گفتي

از تو خواستم عطايم كردي

به سوي تو آمدم آغوش رحمت گشودي

به تو تكيه كردم نجاتم دادي،

به تو پناه آوردم حمايتم كردي

خدايا!

از خيمه‌گاه رحمتت بيرونمان مكن

از آستان مهرت نوميدان مساز

آرزوها و انتظارهايمان را به حرمان مكشان

از درگاه خويشت ما را مران

اي خدا مهربان!

بر من روزي حلالت را وسعت بخش

و جسم و دينم را سلامت بدار

و خوف و وحشتم را به آرامش و انست مبدل كن

و از آتش جهنم رهايم ساز.

خداي من!

تو چقدر به من نزديكي با اين همه فاصله‌اي كه من از تو گرفته‌ام.

تو اين قدر دلسوز مني!

خدايا!

تو كي نبودي كه بودنت دليل بخواهد؟

تو كي غايت بودي كه حضورت نشانه بخواهد؟

تو كي پنهان بوده‌اي كه ظهورت محتاج آيه باشد؟

كور باد آن چشمي كه تو را ناظر خويش نبيند

كور باد نگاهي كه ديده‌باني نگاه تو را درنيابد

بسته باد پنجره‌اي كه رو به آفتاب ظهور تو گشوده نشود

و زيان كار باد سوداي بنده‌‌اي كه عشق تو نصيب ندارد.

خداي من!

مرا از سيطره ذلت بار نفس نجات ده و پيش از آنكه

خاك گور بر اندام نشيند از شك و شرك رهايي‌ام بخش

خداي من! چگونه نوميد باشم در حالي‌ كه تو اميد مني!

چگونه سستي بگيرم در حالي كه تكيه‌گاه مني!

خداي من!

اگر آنچه از تو خواسته‌ام. عنايت فرمايي محروميت از غير از آن زيان ندارد

و اگر عطا نكني و هر چه عطا جز آن منفعت ندارد

يارب! يارب!يارب

پي‌نوشت‌ها:

1. كافي، ج 2، صفحه 66

2. فرهنگ دهخدا، ج 10، ص 15818

3. رسول جعفريان، آثار اسلامي مكه و مدينه، نشر مشعر

4. مفاتيح الجنان

منبع: سایت سازمان تبلیغات اسلامی

شهادت امام محمد باقر (ع) را به همه ی شیعیان آن حضرت تسلیت میگویم

امام محمد باقر(ع) فرموده اند: خداوند عزوجل آنکس را که در جمع شوخی کند دوست میدارد در صورتیکه فحاشی نباشد.

و فرموده اند: کامل ترین مردم از لحاظ ایمان خوش خلق ترین آنهاست.

و فرموده اند: فرشته ای هر روز ندا می دهد فرزند آدم!
برای مردن بزا و برای نابودی گرد آور و برای خراب شدن بساز.

در سوره ی الحمن داریم :

دو درياى مختلف را در كنار هم قرار داد، در حالى كه با هم تماس دارند (19)

در ميان آن دو برزخى است كه يكى بر ديگرى غلبه نمى‏كند (20)

پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‏كنيد؟! (21)

از آن دو، لؤلؤ و مرجان خارج مى‏شود. (22)

پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‏كنيد؟! (23)

میخوام به شما بگم که قرآن بیش تر از اونی که ما میبینیم هست و ارزشش بیشتر از اونی هست که ما فکر میکنیم...

با کمی تفکر میشه فهمید که علاوه بر اینکه خدا داره قدرت خودش رو از تماس دو دریای بدون تداخل به همدیگه ، به ما نشون میده ، میخواد بگه که ما اینجا دو دریا رو به هم رسوندیم که از میان اونها جواهرات گرانبهایی بدست میاد.

و باز با کمی تفکر میشه فهمید که دو دریا میتونند انسان باشند...

کدام انسانها میتونند اینقدر مهم باشند که خدا به عنوان دو تا دریا مطرح کنه؟

کدام انسانهایی بودند که با رسیدن به هم تونستند لولو های گرانبها پدید بیارن؟

جز علی (ع) و فاطمه (س)

که دو دریا بودند

که تونستند حسن و حسین که بیش از لولو ارزش دارند رو پرورش بدن

از طرفی نهج البلاغه ی امیرامومنین و عفت و حیا و رفتار و گفتار و اخلاق فاطمه یک اسوه هست.

اصلا سوره ی الرحمن به ((عروس قرآن)) معروفه و میشه گفت در این سوره یک عروسی مطرح شده.

از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود: علىّ عليه السّلام و فاطمه عليها السّلام دو درياى عميق هستند كه هيچ يك بر ديگرى ظلم و غلبه نمى‏كند، در مورد يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ فرمود: حسن عليه السّلام و حسين عليه السّلام هستند و در خبر ديگرى آمده است: برزخ محمّد صلّى اللّه عليه و آله مى‏باشد.

شرایط توبه از نظر امام علی (ع):

1- پشیمانی از گذشته

2- عزم بر ترک گناه در مدة عمر

3- ادا کردن حقوق مردم

4- قضا کردن هر واجبی که فوت شده

5- گداختن هر گوشتی که از حرام روییده به حزن و الم ، تا پوست به استخوان بچسبد و گوشت تازه بروید.

6- زحمت طاعت و عبادت به بدن چشاندن به ازای آنچه از شیرینی معصیت چشیده.

چون کسی این 6 امر را بجا آورد بگوید ((استغفرالله))

این مراحل فرد را به درجه ی علّیّین میرساند.

اسم حضرت نوح عبدالغفار یا سکن بوده است.

بعد از طوفان و بالا آمدن آب و غرق شدن خلایق ، جبرئیل ملک مقرب نزدش آمد و گفت: تا کنون شغل تو نجاری بوده ، اکنون کوزه بساز.

حضرت نوح تعداد زیادی کوزه ساخته بود که جبرئیل آمد و گفت خدا میفرماید:کوزه ها را بشکن!

حضرت نوح تعدادی از کوزه ها را شکست و بتدریج با اکراه می شکست و جبرئیل دید که دیگه نمیشکنه!

جبرئیل گفت: واسه ی چی نمیشکنی؟

نوح گفت: دلم راضی نمیشود،من زحمت کشیده ام تا اینها را ساخته ام.

جبرئیل گفت: ای نوح مگه اینها جان دارند؟ پدر و مادر دارند؟و...؟

آب و گلش از خداست ، تو فقط زحمت کشیده ای و آنها را ساخته ای. چطور راضی به شکستن آنها نمیشوی؟ چگونه راضی شدی که خلقی که خالق آن خدا بود و جان و پدر و مادر و... داشتند را نفرین کنی و همه را به هلاکت برسانی؟

از اینجا بود که نوح خیلی گریه کرد و لقبش نوح شد.

البته با این داستان افکار نسبت به نوح بد نشود...

نوح پیامبری بود که به حق خیلی زحمت کشید

گاهی مردم آن قدر او را کتک میزدند که سه روز تمام به حال بیهوش می افتاد و با سرو صورت خونی اون رو می انداختند توی خانه ای و جالب اینجاست که وقتی نوح به هوش آمد،میگفت: خدایا قوم مرا هدایت کن که نمی دانند.

حدود نهصد و پنجاه سال مردم را به خدا دعوت میکرد ولی آن مردم جز بر سرکشی خود نیفزودند و مردم کودکانشان را می آوردند پیش نوح و به بچه هاشون میگفتند : مبادا که از این دیوانه پیروی کنید!!

یک نصیحتی که شیطان به نوح کرد را برایتان بگویم...

شیطان به نوح گفت: از سه خصلت احتراز کن:

اول تکبر نکن که من به واسطه ی آن بر پدر تو آدم سجده نکردم و از درگاه رب رانده شدم.

دوم از حرص بپرهیز که آدم به واسطه ی آن از گندم خورد و محروم شد.

سوم از حسد احتراز کن که به واسطه ی آن قابیل برادر خود هابیل رو کشت و به عذاب الهی هلاک شد.

یک نصیحتی هم شیطان به موسی کرد....

داستانش این بود که شیطان از موسی خواست که از خدا بخواد که توبه ی شیطان را قبول کند.موسی هم قبول کرد...

خدا هم گفت: به شیطان بگو که بر قبر آدم سجده کند.

که شیطان گفت من به مرده ی آدم سجده نکردم الان به قبرش سجده کنم؟هرگز سجده نخواهم کرد!

بعدش شیطان به موسی گفت: به خاطر این که شفاعت مرا پیش خدا کردی حقی بر گردن من داری و من بتو نصیحت میکنم که در سه جا مواظب من باش تا هلاک نشوی...

اول: به هنگام غضب ، که روح من در آن هنگام در قلب تو و چشم من در چشم تو می باشد.

دوم: در جنگ ها ، زیرا در آن هنگام من رزمندگان را به یاد زن و بچه و خویشاوندان و اقوام شان می اندازم تا پشت به جبهه کنند و بگریزند!

سوم: هیچگاه با زن نامحرم در یک جا ننشین که من بین تو و او وسوسه خواهم کرد.

برگرفته از کتاب ((یکصد موضوع پانصد داستان)) از سید علی اکبر صداقت

پیامبر (ص) فرموده است: (( مومن طعنه زن و لعنت گر نیست)).

و باز فرموده اند: ((دین ندارد هرکس به عهد و پیمان خود وفا نمی کند)).

حضرت امیرالمومنین (ع) : (( دندان خود را به خنده ظاهر مساز و حال آنکه اعمال قبیحه از تو صادر شده باشد و شب را ایمن مخواب و حال اینکه گناه از تو سرزده باشد)).

از امام محمد باقر (ع) مروی است که: (( خداوند عالم حکمی فرموده است که هیچ نعمتی را که به بنده عطا فرمود از او زایل نسازد تا گناهی از او سرزند که مستحق سلب آن نعمت شود)).

از امام جعفر صادق (ع) مروی است که: ((خدای_تعالی_ می فرماید:هر بنده که خواهش نفس خود را بر طاعت من اختیار نمود ، کمتر چیزی که به او میکنم او را از لذت مناجات خود محروم می سازم)).

و فرمود: (( هیچ رگی در بدن آدمی نمی جهد و هیچ مصیبت و دردسر و مرضی نیست مگر به واسطه ی گناهانی که صادر شده است)).

و فرمود: (( به درستی که بنده گناه میکند پس به سبب آن از نماز شب محروم میگردد ؛ و به درستی که عمل بد زودتر بر صاحب خود اثر میکند از کارد در گوشت)).

ابو بكر از عبد اللّه و او از عمر بن عبد اللّه بن حسن و او از احمد بن خليل و او از عبد اللّه بن رجاء از درى و او از عمرو بن علاء برادر ابو عمرو بن علاء و او از خالد بن سلمة قرشى و او از سعيد بن عمرو بن جعدة مخزومى از ابن ابو زرارة انصارى، از پدرش از رسول اللّه (ص) حديثى براى ما نقل كرده گفت: پيامبر خدا آيه: «إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ» را قرائت كرد و فرمود: اين آيه در باره جماعتى از امت من در آخر الزمان نازل شده است كه «قدر» خداوند را تكذيب مى‏كنند.

برای مراجعت غائب 5000 بار بگو :

(( یا خالِقَ مَن فِي السَّمواتِ وَ الاَرَضین و کُلٌّ اِلَیهِ مَعاده ))